Drzwi
Drzwi nie z tej planety

Poza rolą oczywistą, oddzielania wnętrz od siebie , niektóre drzwi muszą pełnić także funkcję przedziału o konkretnych parametrach akustycznych, cieplnych. Zamknięte wyglądają jak drzwi rozwieralne i przesuwne, nie wymagają zostawienia do ich otwarcia sporej powierzchni ściany. Drzwi powinny się rozwierać w różny sposób i zależnie od tego zabierać mało lub sporo przestrzeni w pokoju.

Oba patenty zawierają błędy i plusy dla drzwi. Zanim zakupimy drzwi przesuwne , trzeba się wybrać, czy mają się one otwierać do środka, czy na dwór. Jeżeli drzwi otwierają się na dwór, mamy więcej miejsca w hollu. Nie zawadzają się wówczas z innymi znajdującymi się tam skrzydłami. Jednak zimą, kiedy będzie niemało śniegu, może zdarzyć się kłopot z ich otworzeniem.

Drzwi wewnętrzne to wizytówka domu. Surowiec, z którego są wytworzone, kolor i rodzaj wykonania należy wybrać tak, by współgrały z wizerunkiem całego budynku. Drzwi powinny też być trwałe i cechować się na tyle sporą izolacyjność cieplną, żeby nie uciekało przez nie za dużo ciepła. Istotne jest także, aby zawierały solidną konstrukcję i szczelnie przylegały do futryny.

Dostarczone przez producenta ościeżnice mogą być fabrycznie zmontowane lub składać się z trzech części, które łączy się w całość (w tym wypadku trzeba pamiętać, aby używać tylko łączników z paczki). Elementy ościeżnic przywiezionych od stolarza wymagają sklejenia. Koniecznie trzeba wtedy dopilnować, by między częściami pionowymi a częścią poziomą zostały zachowane kąty proste.
Zmontowaną ościeżnicę wstawiamy w otwór w ścianie i stabilizujemy za pomocą drewnianych lub plastikowych klinów, wkładając je między nią a ścianę. Koniecznie trzeba sprawdzić pion oraz poziom i zrobić ewentualną korektę ustawienia.

Ościeżnicę warto zakotwić do ściany. Będzie się wtedy lepiej trzymać. Nie jest to jednak konieczne – wymóg taki dotyczy głównie drzwi wejściowych.
Pianką wypełnia się szczelinę między ścianą a ościeżnicą, nawet wtedy, gdy jest ona zamocowana kotwami. Trzeba przedtem wstawić w ościeżnicę rozpórki np. z kawałków drewna. Będą one usztywniać ościeżnicę na czas piankowania. Gdyby ich nie było, uległaby ona zwichrowaniu w wyniku pęcznienia pianki. Rozpórki muszą być bardzo starannie dopasowane, żeby nie wygięły ościeżnicy w drugą stronę. Jeśli się jednak okaże, że ościeżnica nie była poprawnie rozparta i uległa wypaczeniu, jeszcze nie wszystko stracone. Można wydłubać zaschniętą piankę, ponownie wypoziomować oraz rozeprzeć ościeżnicę i powtórzyć piankowanie.

Drzwi zewnętrzne mają przede wszystkim chronić dom przed intruzami, zapewniać bezpieczeństwo i izolować akustycznie oraz termicznie.

Można również kupić drzwi wewnętrzne w całości wykonane z drewna klejonego: lakierowanego, bejcowanego czy olejowanego. Zazwyczaj dobrze się prezentują i mają niepowtarzalny wygląd (związany z oryginalną barwą drewna i jego charakterystycznym rysunkiem słojów). Ich płyciny można wielokrotnie odnawiać. Jednak oprócz tych niewątpliwych zalet takie skrzydła mają też wady. Pierwszą z nich jest wysoka cena, drugą konieczność kupowania ich u renomowanych wykonawców. Pozwala to uniknąć takich niespodzianek jak drzwi paczące się czy pękające na skutek złego przygotowania drewna.